De maker Carll Cneut / Illustrator

Ik heb niet veel nodig om gelukkig te zijn... vrienden en familie rond mij en doen wat ik graag doe, is perfect.

Het is de tweede keer dat ik Carll Cneut ontmoet in het kader van LECHAPERON. De eerste keer was in Apéro d'Oc bij een glas La Boutine, maar vandaag nodigde Carll me uit bij Moor & Moor voor een koffie (of twee). In Gent, de stad waar Carll woont en werkt als hij niet in het buitenland vertoeft voor zijn werk als illustrator. Carll is een zeer gewaardeerd en erkend illustrator die bekend staat om zijn nostalgische beelden, de vele kleine details en zijn unieke tijdrovende 'laagjes'-schildertechniek. Het is nog vroeg in de ochtend, maar een warme zomerbries is aanwezig. Die eerste ontmoeting werd een mooie dag…

Ridder Carll

Niemand weet het, maar jaren geleden, was er eens een kleine ridder Carll, die in Geluwe woonde, een afgelegen dorp in West-Vlaanderen (België). Hij had twee zussen die niet echt interesse toonden in de vele avonturen van ridder Carll en dus creëerde hij zijn eigen fantasiewereld. Ridder Carll werd ouder en verdween langzaam maar zeker. Zijn fantasiewereld echter, leeft nog steeds verder in zijn hoofd.

Vandaag deelt Carll zijn imaginaire wereld met ons door zijn vele mooie boekillustraties. Hoewel zijn werk in het algemeen wordt gedefinieerd als nostalgisch en melancholisch, is Carll helemaal niet bezig met het verleden. Integendeel, hij omschrijft zichzelf als een gelukkig iemand die het leven voor de volle 200% omarmt.

Carll Cneut Acryl paint

Misschien steek ik alle droefheid die in me zit, in mijn tekeningen?

Willy de olifant

Het was al heel snel duidelijk dat Carll zijn creativiteit wilde gebruiken in zijn latere leven. Hij besloot bakker te worden om zo de mooiste taart ooit te maken! Ik twijfel er niet aan dat deze taarten de allermooiste taarten van de hele wereld zouden geweest zijn, maar oh boy, ben ik blij dat het anders uitpakte! Later werden ook nog kok, advocaat, architect, circusartiest, … toegevoegd zijn het ‘mogelijke beroepen’-lijstje. Uiteindelijk begon Carll zijn carrière als grafisch ontwerper en viel eerder bij toeval in de rol van illustrator. Een zieke collega moest worden vervangen en Carll werd gevraagd om de tekenopdrachten over te nemen. Sinds dat moment, combineerde hij grafisch ontwerp met enkele tekenopdrachten.

Aanvankelijk betekende zijn rol als illustrator weinig. Het was gewoon een baan zoals er zovele zijn. Jarenlang heeft Carll geworsteld met de manier waarop hij zijn rol als illustrator wou invullen. Op 30 jarige leeftijd, werd ‘een illustrator zijn’ echt wanneer hij het boek ‘Willy’ maakte. 'Willy' is een verhaal over een olifant dat de elementen die elke persoon uniek maken, viert. Dit was Carll's keerpunt. "Mijn eerste drie boeken waren illustraties in poëzie boeken. Willy was het eerste boek met een echte storyflow. Het was de eerste keer dat ik het werk echt begreep. Vanaf dan begreep ik ook de illustrator die ik wilde zijn. Het is moeilijk uit te leggen, maar alles viel samen. Ik voelde dat ik echt iets kon betekenen als illustrator.”

In 2000 werd het boek Willy bekroond met de Boekenpauw voor beste illustratie en vele nationale en internationale prijzen volgden nog de komende 15 jaar.

Willy the elephant
- Prent bookcover Willy, 1999 (De Eenhoorn) -

Brad Holland
- Brad Holland -

Proberen. Nog eens opnieuw doen. En opnieuw. Blijven doen. Succes.

Weinig illustratoren schilderen hun werk, maar Carll is één van hen. Zijn vroege bewondering voor de Amerikaanse kunstenaar / illustrator Brad Holland was zijn reden om verf te gaan gebruiken voor zijn tekeningen. Ja, Carll was getalenteerd. Neen, hij was geen toptalent in het schilderen, noch had hij veel ervaring. Maar zijn ambitieuze aard en de wil om te slagen waren erg bepalend in wat volgde. Dit klinkt heel simpel, maar dit was het allerminst. Carll leerde zichzelf, met succes, schilderen, en het duurde nog jaren om bepaalde technieken onder de knie te hebben.

Zelfs vandaag leert Carll nog steeds bij. Bij elke nieuwe opdracht probeert Carll zich te verbeteren. "Dat is wie ik ben", legt hij uit. "In alles wat ik doe, probeer ik mezelf te verbeteren en mezelf uit te dagen om het beter te doen. Het overvalt me. En het stopt nooit. Ik probeer mezelf steeds uit te dagen, stel mezelf nieuwe doelen. Zelfs op de fiets in de stad! (Hij lacht) Ik weet niet waarom ik zo dwaas doe, maar het is zo. Mijn grootste angst is niet meer vooruitgaan. Ik denk dat ik diep vanbinnen gewoon lui ben. Dat is ook waarom ik mezelf elke dag de discipline opleg om van ‘s morgens tot ‘s avonds te werken. Als ik het niet op deze manier doe, verglijd ik gemakkelijk in het niets doen. En niets doen voelt heel ongemakkelijk aan. "

trade-16

- Reprint schilderij ‘De blauwe vogel” door Carll Cneut voor LECHAPERON -

signature-cc-1

Signature CC2

Perfect onvolmaakt.

Carll maakt gebruik van verschillende lagen bij het schilderen, en gebruikt voornamelijk Acryl-verf om zijn nieuwe meerlagige textuurwereld tot leven te laten komen. Bij elke nieuwe opdracht, probeert Carll het verhaal vast te leggen in 15 à 16 essentiële beelden die een sfeer moeten bepalen. Dan schetst, knipt en plakt hij de teksten en foto's tot een geheel totdat het boek 'af' is. Dan pas begint het schilderen. Wanneer hij hieraan begint, kan hij zich precies voorstellen hoe het beeld er op het einde moet uitzien. Elke kleur, elk detail, elke ruimte is vooraf bepaald. Het is de combinatie van subtiele en verzadigde kleuren en zijn sterke composities die Carll's tekeningen zo origineel en uniek maken. Via zijn onvolledige tekeningen nodigt hij de lezers letterlijk uit om hun eigen wereld te creëren.

Het is een enorm tijdrovend proces. Als hij zou kunnen, zou Carll zijn werkwijze veranderen, maar het lukt hem niet. Hij heeft het ooit al eens geprobeerd hoor, maar moest helemaal opnieuw beginnen vanwege 'niet tevreden met het resultaat'.

Wees tevreden met wat je hebt, en werk intussen aan wat je wil

Het valt me op dat veel dingen in Carll’s leven het resultaat zijn ‘buikgevoel’: dit geldt zowel bij het starten van nieuwe samenwerkingen voor een boek of een project, als bij het selecteren van een verhaal, bij het ontmoeten van mensen of het ontdekken van een nieuwe locatie. En àls het goed voelt, is hij zeer loyaal ten opzichte van mensen, dingen en plaatsen. "Ik heb niet veel nodig om gelukkig te zijn. Ik hoef niet ver te reizen. Ik ben graag waar ik ben. Het hebben van mijn vrienden en familie, en in staat zijn om te doen wat ik wil, is perfect. Als iets goed is, waarom zou ik dan verder moeten kijken?”

Als iets goed is, waarom zou ik dan verder moet kijken?

In my head exhibition

In mijn hoofd

Van december 2014 tot mei 2015 vond er een heel inspirerende tentoonstelling van Carll plaats in Gent. Mensen konden er ronddwalen in zijn hoofd. Letterlijk. De tentoonstelling gaf een blik in Carll’s rijke fantasiewereld, zijn oeuvre als illustrator, maar ook zijn dagelijkse leven vanuit zijn kindertijd tot nu. Hij verhuisde zijn atelier ook gedurende 6 maanden naar de tentoonstelling in de Sint-Pietersabdij (het was een kopie van zijn eigen atelier om mensen mee te laten kijken naar zijn manier van werken). Het succes was overweldigend: 50.000 mensen kwamen langs en stopten bij zijn atelier voor een babbel, om hun boek(en) te laten signeren of gewoon om te zien hoe Carll werkt.

Wij (man, zoon en ik) waren er ook. Nog nooit heb ik zoveel lachende gezichten gezien tijdens een expositie. Carll erkent dat het succes van dit evenement alleen mogelijk werd gemaakt met de hulp en de steun van vele anderen. "Ik kan alleen maar uitleggen hoe het was, maar ik kan niet in woorden vatten hoe ik dit ervaren heb. Het was een zeer intensieve periode en ik ben erg blij dat ik de mogelijkheid heb gehad om dit te doen ", zegt hij. En wanneer mensen hem tijdens de tentoonstelling aanspraken met 'Carll Cneut', bleef dit, na 20 jaar, wat onwennig voelen.

Tijdens de expositie, merkte ik dat veel mensen me Carll Cneut noemen in plaats van Carll. Het is gewoon Carll, weet je. Mensen maken blijkbaar het onderscheid tussen Carll de illustrator Carll en de persoon, maar er is er maar eentje.

Het was voor hem ook verbazend te zien hoe bepaalde dingen zich automatisch ontrolden: op een dag kwam er een man in zijn atelier, nam wat papier, tekende een vogel en hing deze tekening aan de muur. Vele andere mensen volgenden zijn voorbeeld. Carll's atelier ontpopte zich tot zijn eigen 'gouden kooi', omringd door de vele vogels, getekend door mensen die zijn werk bewonderen.

Image Golden Cage Carll Cneut

prent De Gouden kooi (2014, De Eenhoorn)

Carll Cneut's Golden Cage IN MY HEAD

Carll Cneut in zijn eigen ‘Gouden kooi’ tijdens de tentoonstelling ‘In mijn hoofd’ (foto ÓFlanders Today, Sept. 2015)

Spijt

Er is één moment in zijn hele carrière, waar de jongere Carll Cneut - gevleid door de aandacht van buitenaf - een compromis maakte over één van zijn werken door in te stemmen met andermans instructies. En daar heeft hij nog steeds spijt van. Het werd zijn grootste les in zijn werk, maar ook in het leven in het algemeen. Carll weet dat hij het best presteert als hij voelt dat mensen hem 100% vertrouwen en als hij volledig mag zijn wie hij is. Sindsdien is probeert hij steeds trouw te blijven aan zichzelf in alles wat hij doet.

Grootste verwezenlijking

Als ik Carll vraag naar een realisatie waar hij het meest fier op is, dan antwoordt hij “de expositie IN MIJN HOOFD” in Gent. Om dan wat later, wanneer de bandrecorder al lang is stopgezet en we gewoon wat napraten in de zon, terug te komen op deze vraag en zegt : "Misschien is mijn grootste realisatie in het leven gewoon 'trouw blijven aan mezelf', omdat ik denk te mogen stellen dat ik daarin wel geslaagd ben”.

Tot ziens

Carll Cneut. Daar gaat hij, met veerkrachtige tred het leven tegemoet. Een groot kunstenaar en geweldige mens, die opvalt door zijn nederigheid en menselijkheid. "Je klinkt blij", zegt de echtgenoot nadat ik mijn dag heb doorgebracht in aanwezigheid van Carll Cneut. Ik glimlach. Blijkbaar is dat wat Carll met mensen doet ...

Bekijk Carll Cneut in onze winkel