De maker Stephanie Specht / Grafisch vormgever

Door te verhuizen had ik een zekere vrijheid nodig om niks te hebben.

Van op verdieping 6 in een Antwerpse appartementsblok doorziet grafisch vormgever Stephanie Specht de wereld. Zij ziet wat jij en ik niet zien. Letters op een gebouw bijvoorbeeld. Ze bezit een kracht om alles beter en sterker te maken. Niet alleen haar werk. Ook zichzelf. Deze dame heeft gereisd, gezien, gevoeld en is helemaal opnieuw begonnen. Sindsdien past haar leven in één valies en wordt haar thuis bepaald door de mensen die er wonen. Liefhebbers van grafisch werk, voor u : een gesprek over thuiskomen, spiritualiteit, schoonheid en mensen.

Buikgevoel

Noem het intuïtie. Iets voelen of weten dat je rationeel gezien niet kan weten. Niet zo vanzelfsprekend in een maatschappij waar alles snel moet gaan, waar vooral de daadkracht geldt en de materie voorrang heeft op het gevoel. Het is nochtans bij iedereen aanwezig, maar niet iedereen voelt het. Stephanie en haar zus voelen het wel. “Mijn ouders zijn gescheiden toen ik 12 was, en langs moeders kant was iedereen wel bezig met spiritualiteit en intuïtie. Ik ben er mee opgegroeid en ik merk dat dit nu pas meer en meer een plek krijgt binnen onze maatschappij. Voor ons is je buikgevoel volgen altijd al heel normaal geweest.”

Als zelfstandige bij haar eigen ontwerpbureau, werkt Stephanie vooral met kleinere bedrijven en individuen. Dat innerlijke kompas geeft hierbij richting. Zo ook toen ze als zelfstandige aan de slag ging. Stephanie komt niet uit een gezin van grote ondernemers. En zelfstandige worden was ook nooit haar droom geweest. Toch is dit de weg die ze nu al jaren volgt. De vrijheid die hiermee samengaat, is onbetaalbaar en zou ze voor geen geld ter wereld meer willen inruilen.

Mijn werk is mijn leven en mijn leven is mijn werk. Werk en leven zijn één. Mijn werk is mijn passie.

Non-graphic-design

Vroeger antwoordde ze steevast ‘architect’ op de vraag ‘wat ze later worden wil’. “Maar ik was niet zo goed in wiskunde. Uiteindelijk ben ik dan in de opleiding grafische vormgeving gerold, maar eigenlijk haal ik mijn inspiratie vooral uit non-graphic-design zoals bijvoorbeeld kunst en, jawel, architectuur”. Gebouwen bekijken, lezingen volgen en boeken lezen over architectuur. Het blijft een onuitputtelijke inspiratiebron voor haar eigen werk op vlak van spatiëring, vormen en vlakken. Van kindsaf aan heeft Stephanie een enorme fascinatie voor letters. Letters op gebouwen. Vooral dan van de gebouwen van de jaren 40. “Vroeger zetten de architecten hun naam - signatuur – op de gebouwen. Vaak op ooghoogte, maar iedereen loopt daaraan voorbij. Ik niet. Ik vind het prachtig!”

New York

Onrust en de liefde. 2 ingrediënten die  Stephanie enkele jaren geleden naar het buitenland dreven. New York werd uiteindelijk haar nieuwe thuis waar ze al snel een nieuw leven opbouwde, ook professioneel. Het reizen dwong haar te leven met zo weinig mogelijk dingen. “Het is gezond om zo weinig mogelijk te bezitten”. De essentie van haar leven past in 1 valies : laptop, een beetje kledij, muziek - vooral muziek - en een paar boeken. Voor de rest kan ze zich perfect aanpassen. Waar ze zich ook bevindt.

Ik kon niet constant alles meenemen. Door te verhuizen had ik een zekere vrijheid nodig om niks te hebben.

New York. De stad waar alles kan. De stad die geeft en neemt. Zo ook bij Stephanie. Een relatiebreuk bracht haar weer naar huis. Naar België. Noodgedwongen moest ze daar alles achterlaten en hier alles weer opbouwen. Tot dan had haar leven altijd in functie van andermans leven of werk gestaan. Overal probeerde ze zichzelf of haar werk in te (laten) passen. Na die breuk had ze enkel zichzelf. “Als je niets meer hebt en op het diepste punt in je leven zit, dan ben je op je puurst. Als alles is weggevallen, blijft er alleen nog maar je ‘ware ik’ over, de ziel van je mens zijn. Dan kan je ook niks verbergen en kom je al heel snel tot de essentie hoor”. Grote kuis dus.

Diezelfde instelling bepaalt nu nog steeds haar levensfilosofie. Resultaat? Nog meer dan ooit werken vanuit dat buikgevoel. Ja, de onrust van toen is weg. Ze hoeft niet meer zo nodig naar ergens anders. “Waarschijnlijk zal ik ook hier niet eeuwig blijven, maar voor het eerst sinds heel lang kan ik nu zeggen dat ik hier, op deze plek, graag ben en werk. Ik voel me hier goed. En dat is niet door de mooie stad of omgeving, maar wel door de mensen die me hier omringen”.

Ik hou van leegte. Te veel ‘clutter’ belemmert mijn creativiteit. Eigenlijk zou ik niet liever hebben dan dat ik hier gewoon een zetel, laptop, wat groen en een lichtje bij me heb. Ik heb echt niet meer nodig.

Het plaatje klopt

Stephanies beeldtaal is door de jaren heen sterk geëvolueerd. Een sterke overlevingsdrang als zelfstandige zorgde ervoor dat ze eerst zo weinig mogelijk opdrachten weigerde. Diezelfde overlevingsdrang maakte gaandeweg plaats voor opdrachten waarin ze meer van zichzelf kwijt kon. Haar huidige beeldtaal weerspiegelt vooral een typografische stijl. Niet toevalig zijn ‘huisstijl en boekontwerp’ haar favoriete interessedomeinen waarin ze zich door de jaren heen heeft gespecialiseerd. “Vroeger waren mijn tekeningen ook niet vol, maar er was gewoon teveel”. Illustratief werk – vrij werk - is een uitlaatklep voor eigen ideeën en zijn meestal het gevolg van voorontwerpen van opdrachten voor een klant.

Basisvormen bepalen mee de essentiële stijl van Stephanie. Momenteel ontvouwt zich hier vaak een symmetrische of asymmetrische constructie uit. Een schijnbare stabiele constructie op papier, die in 3D meteen zou omvallen.

Optical balance print - limited edition voor LECHAPERON

“Ik beschouw mijn vrij werk niet als kunst of zo. Ik zie het eerder als research. Er zijn heel wat vormgevers die illustraties maken die gewoon op zichzelf staan. Dat sluit al meer aan bij kunst naar mijn gevoel.” Naar kunst kijken, doet Stephanie vooral met een esthetisch oog. De boodschap is geen prioriteit. Hetzelfde geldt voor haar illustraties. Die zijn wat ze zijn. “Ikzelf zie er wel iets in, maar het is vooral het esthetische aspect dat goed moet zitten. De boodschap is van minder belang.” Het plaatje moet gewoon kloppen. Dan is het af.

Mijn werk van nu is veel simplistischer en minimalistischer dan vroeger. Ik ben nu meer en meer bezig met de essentie, het uitpuren van het beeld.

Haar drijfveer? “Iets sterker maken. Beter. Beter maken in de zin van ‘wat is de essentie’? Ook hier heb ik grote kuis gehouden”, lacht ze.

Daku typographic-sundial-01

Half Hart

Niet de liefde, wel de stad, maakte dat Stephanie sinds haar terugkeer naar België rondloopt met een half hart. “Half Hart gaat over het gevoel van je overal en nergens thuis te voelen. Het gevoel dat je thuishoort op meer dan 1 plek en hoe je dit een plaats probeert te geven.” Dit half hart heeft haar geïnspireerd op zoek te gaan naar andere mensen met ditzelfde gevoel. Van zodra ze voldoende verhalen heeft verzameld, bundelt Stephanie ze in een boek ‘Half , Hart’. (Loop je ook rond met een gevoel van half hart? Deel je verhaal dan hier )

Eenzaam? Neen hoor. Ik mis mijn buren van de periode van Studio Specht wel  – ze zijn echte vrienden geworden – maar hier stap ik buiten en ben ik ook meteen onder de mensen. Dus echt alleen ben ik hier nooit.

Tot ziens

Na mijn bezoek aan verdieping 6, heb ik het al 3 keer gezien. Letters op gevels. Ik denk intussen nog even verder na over wat ik in mijn valies zou steken. Ik weet in ieder geval wel al welke tekst ik erop zou kleven langs de buitenkant : ‘detach from the outcome’.

Bekijk Stephanie Specht in onze winkel